Yazıyı yayına aldığım günden bu zamana geçen sürede buraya asıl derdi silkeleyerek anlatmak gerektiğini anladım. Maalesef artık sanal dünyada sandığımız kadar güvende değiliz ve yine maalesef ki çevremizde yalnızca iyi niyetli insanlar yok. Blogunuzdaki bir yazınıza istinaden bıraktığım bi’ yorumda da belirtmiştim, insanlara yaranızı gösterdiğinizde onların gördüğü acılarınız değil “sizi nereden vurmaları gerektiği”. Bunun farkına vardığım günden bu yana yazılarımı eskisi kadar samimi de bulamıyorum, bu da bi gerçek. Keşke altı üstü bir yazı yayınlayıp eşle dostla bir başlık altında fikir paylaşımı yapmak için bu kadar teferruatlı savunmalar düşünmek zorunda kalmasak…
Umarım hep bu saflıkla, hep bu temiz yüreklilikle kalır ve hep kendiniz gibi iyi niyetli insanlarla karşılaşırsınız.
Sevgiler efenim.

Ben de dijital güncelerin neden yoğun olarak ya teknik bilgiyle ya kişinin görünen kısmıyla ya da kültür sanat eleştirisi gibi konularla dolu olduğunu anlamaya çalışıyorum.

Yazmanın başkasına da ses olmak ve kelimelerde duygudaşlık kurmak gibi bir yanı var bence ve blog yazarken beni en çok bu ilgilendiriyor. O da samimi olmak ve gerçekten ne düşünüyorsan, ne hissediyorsan onu ifade edebilmekle mümkün olabiliyor sanki.

Oysa Türkçe yazmanın, Türkçe konuşanlara yazmanın getirdiği garip bir tutukluk var gibi gerçekten kişisel şeylerden söz ederken…

Yargılamadan ve anlamak için dinlemeye hazır kaç kişiyiz? Sorunun cevabı kısmen burada olabilir mi?

İyilikle,

Yakın çevrem zaten biliyor neydim, ne oldum, ne dedim, ne yaptım da burada yeni yeni insanlar da olabileceğini düşündüğümden ne istiyorsam yazıp sonrasında bi tıraş edip öyle yayınlıyorum. Sonra bakıyorum 3 numara olmuş, şekilsiz biçimsiz. Ama bu yazıdan sonra işler biraz daha değişti. Ne söylemek istiyorsam, ne sövmek istiyorsam sövüyorum, tek dikkat ettiğim nokta da işte yazım kuralları. Onun dışında pek bi sıkıntım yok artık tıraş edesim de gelmiyor zaten.

Eyvallah Şafak başkan.

İleriki dönemlerde başka başka isimlerle blog açtım sonrasında sattım. Nihayetinde ad soyad blog açma fikri geldi aklıma. Dedim zaten herkes biliyor. Neden kimliğimi daha fazla gizleyeyim ki?

Blog yazma tarzımda hiç bir değişiklik olmadı. Yine istediğim gibi en kişiselinden en teknolojik, en güncel yazılara kadar yazabiliyorum.

Eskiden günlük tutardık, şimdi internet ortamında günlük tutuyoruz. Günlüklere teknoloji haberi illaki yazmıyorduk fakat o defterde kendimiz oluyorduk. Bloglarımızda da böyleyiz aslında. Canımız neyi isterse onu yazabiliyoruz. (En azından ben böyle yapıyorum) Eş dost okuyacak diye blogunda cümlelerine zincir vurma Tahsin müdür. Neysen o ol. Seni tanıyanlar zaten tanıyor

Adına “kişisel blog” diyip kişisel yazılardan kaçıp bu yazıda belirttiklerimin çok daha dışına çıkıp gündem veya teknoloji sitesi haberleri paylaşanlardan yana da sıkıntı var aslında. Ya da insani şeyler okumaktan daha çok zevk alıyorum diye de bana garip geliyor olabilir, bilemiyorum ama adına kişisel denilen bir sitede tamamen kişisel bir yazı görebilmek istiyorum en azından. Safi ziyaretçi kazanmak adına hazırlanan yazılardan gına geldi, tamam, kişisel yazılardan çok fazla ziyaretçi çekemediğinden, sitenin en azından kendi giderlerini karşılaması gerektiğini düşündüğünden diğer yazılara da yer vermek tabiki hakkın ama en azından anasayfada gösterilmeyebilir bu tip yazılar.

İçinden gelen insana çözüm çok aslında. Samimi bulduğunuz için de çok teşekkür ederim, çok mutlu ettiniz…
Sevgiler :)

Aslında tüm bu anlattıklarınızı okumadan önce kişisel blog açsam bunu devam ettire bilirmiyim gibisinden düşüncelerim vardı. Yazınızı okudukdan sonra sanki biraz öz güven içersindeyim. Teşekkürler.

Keşke başka bloglara ihtiyaç duymasak ama işte “elalem ne der”..

Konuya katkın için teşekkür ederim ablacım, kitapların filmlerin arkasına saklanmaktan kastettiğim aslında sürekli bu ikiliye yer vermek, konu bulamamaktan ötürü bir film izleyip onu yazmak, yani sadece blog yazmak için film izlemek vs. Onun dışında filmin veya kitabın ne hissettirdiğini de belirterek yazarsan zaten blogun o zaman kişisel blog anlamını kazanmış oluyor.

Bir diğer sebebi de kendime gönderme aslında. Kişisel yazı diye film falan inceleyip duruyorum, o yüzden.

Herkesin sorunu kendine özgü farklılıklar içerir. Önemli olan soruyu sordurmak :)

Keşke sorunu tespit etmekle kalmayıp çözümünü bulup öyle yazsaydım bu yazıyı, belki o zaman farkındalık sağlamak dışında başka bir işe yarardı.

Hakkımdaki düşüncelerin beni mutlu etti abi, teşekkür ederim.

Olduğun gibi, yaşadığın şeyleri yazmıyorsan zaten yeni bir karakter üretip o karakterin hikayesini ziyaretçilerine okutuyor oluyorsun. Haliyle kitle de senin değil o arkasına saklandığın karakterin kitlesi oluyor. Elimizde eteğimizdekileri dökebileceğimiz bi mecramız var, burası bizim, hiçbir yerde olmasa da burada özgürüz, burada bile dilediğimiz gibi davranamıyorsak, içimizdekileri atamıyorsak burası sadece bir ticarethaneye dönüşüyor, amaç da ister istemez para kazanmaya yönelik oluyor. Onu da beceremeyince ortalık çöp bloglardan geçilmez oluyor.

Bunu nasıl yeneriz bilmiyorum ama yenemesek de bu durumu farkına varmamız en azından samimiyet adına büyük bir adım olabilir. Silkelenip bi kendimize gelmemiz lazım.

Benzerliklerimiz başından beri vardı abi, daha çok tanıyınca daha fazla benzediğimizi farkediyoruz sadece :)

Özetle diyorsun ki kişisel olarak yazacağın bir konuyu misafirinin önüne sermeden önce bi yıka, kirlerinden arındır, öyle koy önlerine. Belki de görsün istediklerim o kirdir abi, kirleri de görünce neyin ne olduğunu daha iyi anlayacaklar diye düşündüğümdendir belki. Ya neysek onu koyalım özetle, onu demek istiyorum.

Eyvallah abi, ben de sana karşı boş değilim :)

Bolkafen kobay olarak kullanabilir.. Hahaha :)

Sonra zaman içinde insanlardan uzaklaştıkça daha çok bağlandım bloga açık açık fikrimi, düşüncemi, derdimi, kederimi anlatmaya başladım, kişisel yazılar zaten açık seçik yazdığın zaman kişisel olur dedim kendi kendime.
Hatta sende bilirsin bir dönem hastane anılarıma kadar, başıma gelenleri teker teker anlatmaya başlamıştım, daha sonra bu kadarı fazla deyip yayından kaldırmış olsam da hala 10-12 yazı taslak olarak arşivde duruyor.

İşin özü şu güzel kardeşim, nasıl ki evine geldiğinde elini, yüzünü, ayağını yıkıyorsan yada duşunu alıyorsan, eşofmanları giyip yatağına yan gelip yatıp rahat ediyorsan, aynı şeyi abartmadan yazarkende yapacaksın…
Farz et ki sen yatakta yatarken baban odada geziniyor, işte yazıyı yazarkende büyüğe saygı gösterir gibi okuyucuya saygı gösterip sınırları aşmadan fakat kendi yatağında yatarmış gibi rahatça ve en yakın dostuna derdini yada güzel bir anını anlatırmış gibi açık açık yazmalısın.

Blog, blog yazarının evidir.
Blog blog yazarının en yakın dostudur yahu :)
Bu arada benim için blog yazarı tanımı her blog sahibi için geçerli değil onuda belirteyim ;)

Bak böyle şeyler yazınca daha bi seviyom seni Taso :)

Yani bu durumda rahatın yerindeyse, kendini huzurlu hissediyorsan kimseye laf düşmüyor tabi :) Güzel yorumun için de ayrıca teşekkür ederim, eyvallah :)

Aynı şeyleri yaşasak da farklı ruh halindeyiz, kabul. Ama işte aynı şeyleri yazıyormuş gibi bir hisse kapılmak insanı engelliyor.Sanırım farklı duyguları hissedip farklı şeyler yaşamak lazım. Ya da ben yazmamak için bahane arıyorum :)

Estağfurullah, cehalet çok ağır, tam tersi yerinde tespit olmuş. Bu durumu ben geç farkettim baya, belki farkettim de itiraf edemedim, bilemedim şuan ama adına “kişisel blog” denilen sitede kişisel yazılar daha ön planda olmak yerine daha farklı konuların arkasına saklanılmamalı. Yanlış anlaşılmasın, bu yazıda herhangi blog yazarına bi gönderme yok, bizzat kendi çelişkimi anlattım. Güzel yorum için de ayrıca teşekkür ederim.

Efsane bir çözüm önerisi geldi hah! Benim buralar uygun, ben müsaade ederim, şu fazlalıkları, birikmişlikleri, şu küfürleri içimizden başka türlü atamıcaz yoksa.

Olaya bir de bu boyuttan bakmak lazım, doğru söylüyorsun. Ki şöyle de bir şey var; her gün aynı yerlere gidiyor olabilirsin, aynı insanları görüyor olabilirsin, aynı işi yapıyor olabilirsin ama her gün aynı şeyler geçmiyordur kafandan. Her gün aynı sorunları, her gün aynı mutlulukları, her gün aynı krizleri yaşamıyorsundur. Ya da dediğin gibi kendini tekrarlıyor ol, senin bölgen, senin çizgilerin, kim “e bu yazı dünküyle aynı?” diyebilir? Dünküyle aynı ruh halinde yazmışsındır belki ama farklı kelimelerle. Belki dünkünden farklı bir cümle kuracaksın 500 kelimelik bir yazında? Değmez mi o bir yazıya? Niye çöpe atasın?

Bunu anlatmaya çalıştım işte ben de. Neden bu kadar çekiniyoruz, çekinmek zorunda kalıyoruz yazılarımızdan da kendimizi gizlemek zorunda kalıyoruz asıl söylemek istediklerimizi yazmak için?

Malesef çok haklısın abi. Kendi mantığına aykırı bir yazı okuduğunda, bir iş gördüğünde hemen hedef gösterip linç ettirmeye çalışan insan evladı var bu coğrafyada, bu gezegende. Kendisini fazla bir bok sanıp her yazılanı üzerine alınarak “sen bunu bana mı yazdın? mahkemede görüşecez!” tehditleri savurmak için buraları tavaf eden insanlar var. Keşke gerçek benliğimizle, gerçek fikirlerimizle, “aman biri okursa ayıp olur” diye düşünmeden yazılar hazırlasak da başımıza bir iş gelmese. Keşke gerçek kimliğimizle gecenin 3’ünde yorgan altında psikolojik savaşlar esnasında karşı karşıya gelmesek.