Hikayem Paramparça

Kitabı okumaya başladıktan sonra başlarda bi’ hayal kırıklığına uğradım. Sebebi;

Bu kitaptaki metinlerin çoğu Afili Filintalar blogunda “afili parçalar” adı altında yazdıklarımdan bir seçkidir. Bu kitap için gözden geçirilmiş ve yeniden düzenlenmişlerdir. 53-54-55-56-57 ve 58.maddeler Birikim dergisinin Haziran 2009 sayısından alınmadır. Sondaki “Galip İşhanı” hikayesi ilk defa bu kitapta yayımlanmaktadır.

Ciddi anlamda kitaptaki tek hayal kırıklığım bu oldu, insanlar tarafından daha önce okunmuş (en azından benzerleri) hikayeleri derleyip bir kitap haline getirmek ne kadar sağlıklı bir iş, tartışılır. Yanlış anlaşılma olmasın; hikayelere lafım yok, ciddi anlamda çok güzeller, önyargım zaten blogda varolan bir şeyi kitap haline getirip satışa sunmak. Bu önyargım yüzünden kitabı okurken uzun aralar verdim. Sonrasında “bu yıl içerisinde haftada en az 1 saat kitap okuyacağım” sözüme sadık kalmaya çalışarak Galip İşhanı hikayesine kadar geldim, neticede bitirdim. Müptezeller kitabındaki hikayeler kadar güzel, en az onlar kadar üzücüydü.

Kısa bi’ özet geçeyim. Enteresan bir adam olan Galip, talihsiz bir kaza sonucunda hastaneye gitmek zorunda kalıyor. Gittiği hastanede yarasına dikiş atan hemşire Nuran’a aşık oluyor. Onu tekrar görebilmek, onunla konuşabilmek için dışardan bakıldığında saçma gibi dursa da az düşünüldüğünde gerçekten samimi bir düşünceyle atılan dikişleri söküp tekrar hastaneye gidiyor ve görüyor da hemşireyi. Fakat daha sonra da görmek için yaptıkları, olaylara hemşirenin gözüyle bakıldığında biraz daha korkunç hale geliyor ve daha farklı yollar aramaya başlıyorlar. Daha sonra hemşirenin başkasını sevdiğini yakın arkadaşı öğreniyor bir şekilde ve bu olayı Galip’e anlatmadan bu işin olmayacağını ima etmeye çalışıyor. “Eyvallah” diyip bugüne kadar hiç yarım bırakmadığı birasını yarım bırakıp ayrılıyor ve ortadan kayboluyor Galip. Uzun zaman sonra kucağında 3 yaşında çocuğu ve eşiyle tekrar dönüyor, yeni iş kuruyor. İşyeri adresi: Galip İşhanı Nuran Spor Kat:2 No:8. “Beni anlatamadın”..

Her Emrah Serbes kitabı sonrasında Ali bakkaldan 3 bira alırken buluyorum kendimi. Behzat Ç. kitapları, Erken Kaybedenler, Hikayem Paramparça, Müptezeller, istisnasız hepsi. Öyle hikayeler ki kurguysa bile insanın kurgu olduğuna inanası gelmiyor, en azından benim için öyle.

Kitabı Satın Al

Hikayem Paramparça – Emrah Serbes yazısını Tahsin Bey adresinden okuyabilirsiniz.

Okudum: Her Temas İz Bırakır

Sanatın her dalından Behzat Ç. konulu her şeyi okumak, izlemek istedim ki izleme kısmını tamamladım da. Dizinin tamamı, cep dizileri, sinemalar vs. Geriye kitapları kalmıştı ve tabi onlar da Emrah Serbes’in kaleminden.. Behzat Ç. ile ilgili bildiğim kadarıyla 2 kitabı var, bir tanesi bitirdiğim Her Temas İz Bırakır, diğeri Son Hafriyat.

tahsinbey’de birçok şeyin ilkini yaşıyorum, ilk defa kitap incelemesi yazıyorum mesela.

Kitap, diziye göre biraz daha yavaş ilerliyor. Kitabın başındaki bir olayı kitap sonunda anca çözdük mesela. Dizinin 1. bölümünde gerçekleşen intihar vakası da kitabın sonunda gerçekleşti.

Olaylar diziden de bilindiği üzere Ankara’da geçiyor, Cinayet Büro Amirliği’nde. Behzat Ç.; hayata karşı işlenen suçlar uzmanı. Abisi tarafından baskı görüp önceden de top koşturduğu İdman Ocağı’nda teknik direktör olması istense de O, işini bırakmak istemiyor. Zaman zaman tepedeki birileri olay örgüsünü karmaşık hale getirdiğinde bu işi bırakması gerektiğini düşünüyor ama asla icraate dökmüyor.

Kitapta bir intihar vakası yaşanıyor. Olaydaki intihar mektubundan çok fazla etkilendim, olay intihar değil de bir şaşırtmaca olsa da..

…..
intiharın yüceltilecek bir tarafı yok. yani zamanı gelince, kusura bakmayın arkadaşlar benden bu kadar demesini bilmeli. shakespeare doğum gününde ölmüş, ne güzel tesadüf!
ölümümden hiç kimse sorumlu değildir, dolayısıyla herkes de sorumludur diyebiliriz. evet, benden bu kadar. çiçek gönderilmemesi rica olunur. sağlıcakla kalın.

– Betül
…..

Bu kitaplık bu kadar. Fotoğrafta görülen diğer kitapları da okuyup onların da incelemesini buraya aktarmaya çalışacağım.

Satın Al

Her Temas İz Bırakır – Emrah Serbes yazısını Tahsin Bey adresinden okuyabilirsiniz.

Bu sefer gerçekten kişisel karalamak istiyorum. Önce burayı neden boşladığımdan bahsedeyim.

Aslında bunun belirli bir sebebi yok, birden fazla. Biz bi sözlük kurduk, Sezer abinin hayali, blog sözlük. Sözlük oturana kadar boşta kaldığım neredeyse her anımı sözlükte geçirdim. Hatrı sayılır sayıda üyemiz var şuan, günlük girilen entry sayısı da güzel sayılır. E haliyle yaptığımız işler rayında gitmeye başlayınca bende sukoyuvermeler başlıyor. Bi’yerden sonra sözlüğü de boşlamaya başladım..

Sonrasında sözlüğün radyo yayınları başladı. Maksimum 3 gün arayla mixlr.com üzerinden skype aracılığıyla radyo geceleri düzenledik. Yayın maksimum 3 saat sürebiliyor bizim imkanlarımız dolayısıyla ama 3 saatlik yayın gerçekleşebilsin diye biz yayın öncesi-yayın-yayın sonrası şeklinde toplam 5 saatimizi harcıyoruz. Haliyle yazma hevesi olsa da, konu belli olsa da sözlük yayınları eğlenceli geçtiğinden yayına odaklanıyoruz.. Yayını takip etmek isteyenler buraya, yaptığımız yayınları dinlemek isteyenler de buraya tıklayabilir.

Bir diğer bahanem hazırladığım blog scriptim. Şuan sadece biralife.com üzerinde kullanıyorum ama bu yazının devamında belirteceğim sebeplerden ötürü kapanacak orası. Scriptten bahsedeyim. Tayfun’un hazırladığı BBSY derslerinden faydalanarak bir blog scripti yapmaya çalışıyorum. Daha fazla ilgilenebilsem daha güzel şeyler çıkacak ortaya ama malesef olmuyor.

Bunların dışında yazamamam konusunda en geçerli bahanemse yaz ayları. Ofisten çıkıp eve gelmem, yemek yememle saat 21:00 oluyor. Sonra duş alıp bilgisayar başına geçmem 22:00.. O saatten sonra Leyla ile Mecnun izliyorum, bilgisayarın saatini kuruyorum, uyuyana kadar izlemeye devam. Aslında büyük bir nimeti elimizin tersiyle itiyoruz blog yazmayarak. Tartışmaya kapalı bir şekilde gerçekten rahatlatıyor blog yazmak.

Neyse, bahanelerimden daha fazla bahsetmek istemiyorum, bunun yerine kişisel ve bolkafeinsel değişikliklerimden bahsedeyim.

PHP öğrenmeye başladım.

Bundan 3 paragraf önce de bahsettiğim biralife.com sitem üzerinden öğrenmeye çalışıyorum PHP’yi. Gerek Tayfun’un dersleri, gerek internetteki diğer kaynaklar buna çok yardımcı oluyor ama hiçbir işe en temelinden başlamam. Hep tam göbeğinden girerim ki asla işin mantığını tamamiyle anlayıp başarılı olamayayım. Olayım bu, huyum kurusun.

Şiir sevmeye başladım.

Şimdi bu satırları yazıyorum diye şiirseverler tarafından taşlanabilirim ama bu bi gerçek: şiirleri samimi bulmuyorum. Genelde aşk üzerine yazılmış şeyler sonuçta ve gerçekten aşık bir insanın kafiyeyle işi olmayacağını, kalemine ne geliyorsa yazacağını düşünüyorum. Bu nedenle uzak duruyordum şiirlerden pek sevdiğim söylenemezdi, yeni yeni yakınlaşmaya başladım sebep olanlar sağolsun. Gerçekten samimi bir şiir dinlemek isteyen olursa da;

Kitap okuma hevesim yeniden canlanıyor.

Hangi yazımda bahsettiğimi hatırlayamadım şuan, Behzat Ç.’nin tüm sezonlarını, tüm sinema filmlerini ve vodafone aracılığıyla hazırlanan tüm cep dizilerini izledikten sonra atladığım bazı şeyler olduğunu farkettim. Kitabı.. Emrah Serbes’in Her Temas İz Bırakır kibatına başladım. Dizisinden daha samimi gelmeye başladı. Çünkü orada her şey daha detaylı, daha sürükleyici geliyor (daha kitabın 40.sayfasındayım amk). Kitabı her fırsatta okumak istiyorum.

Mikrofon aldım.

Dönemin eski rapçilerinden sayılırım. 2007 2008 yıllarında meraklanmıştım rap müziğe. Hatta 2011 yılına kadar salak salak kayıtlar alıp yayınladığım da oldu. Sonrasında yapamadığımı, üstelememem gerektiğini ve sadece yapmak isteyen arkadaşlara yardımcı olsam daha hayırlı olacağımı düşündüğümden elimi eteğimi çektim oralardan da. Ee mikrofonu neden aldım? Söylediğim gibi blog sözlük radyo yayınlarını skype üzerinden bağlanarak yapıyorduk ve sesim gerçekten çok derinden ve kötü geliyordu zaman zaman. Bir sebebi bunun önüne geçebilmek için. Bir diğer sebebi de eğlence amaçlı kendi çapımda coverlar(rap değil, sakin:) yapıp sadece kendi dinleyeceğim müzikler üretmek. Paylaşır mıyım? Gerçekten hoşuma giderse paylaşırım tabi.

Kişisel yazmaya devam etmeliyim.

Geçen bir whatsapp sohbeti üzerine eski blogum tahsinsungur.com’u kurcalamaya başladım. 2013 yazılarıma ulaştım ve o dönemde gerçekten teknik içeriklerden uzak durup kişisel yazabildiğim için şuan kendimi takdir ettim. Çoğu saçma konulardı evet, ama kişisel blog amacıyla açılıp açıldığı amaç doğrultusunda ilerlemişti. Orayı takip edip, kapanınca burayı da takibe alan arkadaşların dikkatini illaki çekmiştir, buradaki yazılar daha teknik, biraz daha özenli. Haliyle biraz daha samimiyetsiz. Çünkü buraya yazarken bazen oluyor, küfür kullanıyorum ve siliyorum. Bazen gerçekten sokak ağzıyla yazıyorum ve bunun okuyana saygısızlık olacağını düşündüğümden yazıyı olduğu gibi çöp kutusuna atıyorum. Bu böyle devam ederken bi’yerden sonra “ulan zaten yazdığını yayınlamıyorsun, bırak yazma bari” şeklinde yazacağım konuyu bile bir kenara bırakıyorum. Ama artık öyle olmayacak. Şartlı kişisel yazı serileri hazırlayıp bunu sürdürmeyi düşünüyorum. Serinin adında “haftalık” kelimesi geçerse belki zorunda hissederim kendimi, yazarım, inşallah.

Çayı sevmeye başladım.

Aslında belki daha önceden içsem daha önceden severdim. Şu yaşıma kadar içtiğim çay sayısı küçük 2 demliği geçmez. Gerekçesi uykusuzluktan ötürü kahve düşkünlüğümdü. Yani bolkafein aslında kafeine aşkından değil, kafeine muhtaçlığından bolkafein biraz da.

Biralife değilim.

Bi’dönem çok sık (şuan kafeinden daha sık) bira tükettiğimden ve o dönem biraz anonim olma çabamdan ötürü kendime biralife ismini koydum. Hayır göbeğimle özdeşleşti de yani. 1 hafta falan önce sanırım, bıkkınlık geldi amk. 5 yıllık arkadaşım sokakta “ooo biralayf!” diye çağırıyor düşünsene. Makul bi isim de değil mesela, günahlara karşı gerçekten ağır bir beyabinin yanında desen bana biralayf, “bree münafık!” diye çıkışacak ve adama verecek cevabım da yok. E tahsinsungur da çok resmi oluyor abi, kararsız kaldığımdan “@tahsingibi” yaptım bilindik tüm sosyal ağlarımı. Hatta kararsız kalır geri dönerim diye @biralife’ı da parkettim.

Gecenin bir yarısı bu kadar şeyi neden yazdığıma dair bir fikrim yok, ama şu bir gerçek; inanılmaz rahatlıyorum.

Konuyu daha fazla dağıtmadan toparlamak istiyorum, bundan sonra buralara daha sık geleceğim. Güzel şarkılar dinleyin, güzel kitaplar okuyun ve kimsenin siyasi görüşüne, dinine meraklı olmayın, barışı böyle getireceğiz.

Nerelerdeyim.. yazısını Tahsin Bey adresinden okuyabilirsiniz.