Bu sefer konusuz geldim, yani aslında konu olarak "iç döküntüsü" denilebilir ama, belirli bir şey yok yani, safi rahatlamak amaçlı geldim. Yazınca rahatlıyorum biraz, napayım. *** 10 gündür aktif olduğum tüm mecralardan uzak kaldım, kalmam gerektiğini düşündüğümden değil, bir şeyler yazıp çizmek içimden gelmediğinden. Ben, kardeşimi kaybettim. Geçen salı, intihar. Çocukluk arkadaşımdı benim, 1 yaş küçüktü benden. Çocukluğu sokakta geçmiş biri için o yaşta edindiği arkadaşı kardeşi bilir, kardeşi beller. 4 çocuktuk mahallede biz. Aynı sofraya oturur yeri gelir aynı yerde yatardık. Büyüdük, aynı okula gittik. Büyüdük aynı liseye gittik. Büyüdük, aynı sigarayı içtik. Büyüdük, aynı birayı içtik. Büyüdük, aynı dertten içtik. Sonra o çok büyüdü, içti. Ben o kadar büyümedim, korktum, büyüyemedim. Cesaretim yoktu onun kadar, büyüyemedim. Sonra bi' sabah bi mesaj okudum... Ağlayamıyorum ben, ağlayamıyor oluşum ilk defa bu kadar canımı yaktı. Belki böyle bağıra çağıra vura kıra hıçkıra hıçkıra gerçek bir cesur gibi ağlasam çabuk atardım içimden, ama öyle olmadı. 50 kilo 1,70 adamı bir tabutun içine…
Son yazılar
Hikayeden de olsa 1 günlük öldürün beni. Buna gücü yeten birileri olmalı, 1 günlük ölmeliyim. Son kez gördüğümde onu son kez gördüğümü bilmiyordum, haksızlık bu. Her şeyi yoluna soktuğunu, her şeyin düzeleceğini söylediğinde ondan duyduğum son cümlelerin olduğunu bilmiyordum. Bir daha bir cümle kuramayacak. Bir fotoğrafımız daha olmayacak. Bir bira daha içemeyeceğiz. Parka sigara izmaritleri bırakamayacağız bir daha, tekrarlanmayacak bu. Sokakları birlikte tavaf edemeyeceğiz. Bağıra çağıra küfredemeyeceğiz bir daha. Bir daha siktir edemeyecek, bana siktir ettiremeyecek. Tokuşturduğumuz son bira şişesinin depozitosu kimin umudu oldu bilmiyorum, 1 günlük ölüp son kez gördüğümü bile bile sarılmak isterdim, bu benim umudum. Buna gücü yetecek biri olmalı. Öksürmekten içemediğimiz yarım sigaralarla dolduramayacağız o bankların önünü. Bir daha yumruk atamayacak karnıma, bir yumruk daha savuramayacağım çenesine. Kan çıkardığımız kavgalarda göz göze gelip yumuşayamayacağız bir daha. Sormadan derdimi anlayamayacak bir daha. 4 kişiyken bir ölümle 3 kalamadık, giderken 22 yılımızı birden aldı. 4 çocuğu sığdırdı bir kefene, elinde salçalı ekmekleriyle 4 çocuğu sığdırdı bir kurşuna. Giderken…
İzlenecekler listemde olup da izlemeye kıyamadığım bir filme daha kıyabildim, Sarmaşık filmi . Ofiste müzik dinlemekten sıkıldığım zamanlarda ara ara arkaplanda bir replik açar, gerisini de YouTube'un zevkine bırakırım, bir yandan dinler, bir yandan işimi yaparım. YouTube'un bana sunduğu bir güzellik olarak bu filmden bir kesit çıktı karşıma, Cenk'in Psikozları . Filmi izlemeye karar vermemde en büyük etken de budur. Sarmaşık Filmi Kısa Özet Gemisi henüz seferdeyken iflas eden bir armatör. Deniz hukuku gereğince demir atması gereken bir gemi, geminin işler durumunu sürdürebilmek için gemide kalması gereken 6 mürettebat. Geminin bankerler tarafından satın alınıp paralarının ödenmesini bekleyen 6 gemicinin gün geçtikçe ilerleyen 120 günlük psikolojik gerilimlerini konu alıyor Sarmaşık. Yönetmeni Tolga Karaçelik'in 2. uzun metraj filmi olmasına rağmen (en azından benim) efsane filmler listeme girdi. Karakterler Cenk, Alper, İsmail, Nadir, Kürt. Cenk, dışarıda dolandırıcılıkta sınırları zorladığı için, kendi hayatından kaçarak gemiye sığınıyor. Gidecek yeri olmadığından gemide kalacak mürettebatta o da var. Keş, hayattan kaçıp gemiye sığınmak ona göre yeterince "kaçamamak"…
Tam bu noktaya Halil Sezai - İsyan parçası gelecek ama Ahmet Parlak cover'ıyla olanı. Ahmet Parlak isyanı biraz daha uzatıyor böyle bi' yerden sonra " lan yeter! " diyip sövesin geliyor ya, hah işte öyle isyan edesim var şu " ne zaman evleneceksin? " sorusuna. Önce cevabımı vereyim: Evlenmiyorum arkadaşım . https://twitter.com/tahsingibi/status/827213278782902272 Yaş 20'yi az geçince ve üniversitedeki 5.yılını doldurmuş oluşun, çevredeki 50 yaş üstü uzak akrabalar tarafından duyulmaya başlayınca bu soru da ortalıkta veba gibi dolaşmaya başlıyor. Kaçışın yok, kurtulamazsın. Organize olmuş gibi bir gencin olabileceği her yerdeler. Konsey toplantılarını düğünlerde, piste en yakın masada pasta, çerez ve sarı kola eşliğinde yapıyorlar. Düğün esnasında alkışlamaya veya oynamaya piste çıktığında okuyor bile olsa bekar bir kız ve bekar bir erkeği otomatik olarak eşleştirmeye başlıyorlar. Düğündeki o " 5 dakika mola " anonsundan sonra oturmaya doğru yeltenirken lavabo pompası gibi öpüp selamlaşma faslının hemen arkasından yapıştırıyorlar soruyu; "Seni ne zaman everiyoz?" Bu ne hız? Ben sana soruyo muyum " seni ne…
Bu " bey " ekini her yerde görmeye başladığımdan ve insanların " abi baksana bi, bu beyli site açmış? " mesajlarından ötürü yazmak istedim. Belki de her yerde zaten vardı da bende de var olduğu için daha çok dikkat etmeye başladım, bilmiyorum. Her neyse, neticede bu ekle siteler açılıyor, kimisi gördüğünden açıyor, kimisi yakıştırdığından, kimisinin de benim gibi farklı hikayesi var, bilemezsin. Ben, kendi hikayemi anlatmak istedim biraz. Sanırım bu konuyu yazmak istemem artık blogu gerçekten kişisel blog haline getirmek istememden de kaynaklanıyor gibi. Bu defa konudan sapmıcam. *** Nerden geliyor bu Bey? Sitedeki "bey" eki, bolkafeinde de burada da siteyi aktif ettiğim ilk yazıda belirttiğim gibi twitterdaki ismimden kaynaklı ama kendime kondurmaya (kondurmaya mı denir? yakıştırmaya da olabilir ama tam yakıştırmak da değil) başladığım olay farklı. 23 yaşındayım, 2 üniversite okuyorum, yaklaşık 13 14 yıldır kendimi geçindirmeye çalışıyorum. Gerek sömestr tatillerinde, gerek yaz tatillerinde, gerekse okurken cumartesi/pazar günleri çalıştım hep. Çalışma sebebim yokluktan değil, babamlar köyün ağasıymış, zenginiz olm.…
Öncelikle şunu belirtelim, kişisel blog yazamamak derken gerçekten kişisel konulardan bahsediyorum, okunan kitaplar, izlenen filmlerden değil. Bu aslında çözümünü aşağı yukarı herkesin bildiği ama dile getiremediği veya kendisine itiraf edemediği bir sorun, var böyle bir sorun. Yazılı hale gelmeyen ama okuyucu tarafından bile bilinen Kişisel Blog Yazma Kuralları diye bir şey var. Yazılı hale gelmemiş ama kişisel blog yazarlarının bilinçaltına öyle bir yer etmiş ki en gereksiz anlarda yapıyor öldürücü müdahaleyi ve özenerek hazırladığın belki günlerce uğraştığın yazıyı bir çırpıda silebiliyorsun, tuhaf. *** Yazarların birçoğunun çözümleyemediği belli başlı sebepleri var bu sorunun, içindekini dışarı çıkarmaya korkmak gibi, bizi hantallaştıran, yazmamıza müsaade etmeyen fazlalıklarımız gibi. İçimizdekini dışarı çıkarmaya neden korkuyoruz? İçindekini çıkarıcaz Arif Önce içimizde dışarıya çıkmayı bekleyen küfürlerin, hakaretlerin, yaşanmış/yaşatılmış kırgınlıkların, görülmüş/geçirilmiş pisliklerin kelimelere dökülmesine müsaade etmiyoruz. Abicim burası senin blogun, tamam, bloga gelenlerin çoğu teknik konulara geliyor olabilir, ama sen bunun adına kişisel blog koyduysan insanlar gerçekten kişisel bir şeyler bulmak için de senin bloguna geliyor olabilirler. Banane Emrah…





