Kişisel Günlük

Ne anlatacağımı bilmediğim, tamamen klavyeye ve fondaki müziklere güvenerek yazmaya giriştiğim bir blog yazısına daha hoşgeldiniz. Hoşgeldin Tahsin. Gerçekten hoş mu geldim emin değilim o konuda, birtakım cevaplar hala arıyorum o günden bu yana. Bulamayışımın üzerinden çeyrek asır geçmiş ben farkında olmadan. Okul bitir, üniversite kazan, onu da bitir, meslek sahibi ol, aşık ol, evlen, çocuk yap, onu büyüt gibi toplumsal sıralamanın mevcut olduğu düzendeki (ne saçmalıcam şuan ben de çok merak ediyorum) 25. yılımı 14 gün evvel doldurdum. Sıralamanın henüz başındayken yaşadığım kafa karışıklıklarından ötürü okulu bitirmeden meslek edindim, sonra 2 yıllık üniversite tutturup onu da 6 yılda bitirdim, aşık oldum, şimdi yine meslek edinmeye çalışıyorum. Bu sıralamayı saçma sapan yaşayarak boykot ediyorum demek isterdim ama boykot edebilmem için bunu bilinçli yapmam gerekirdi, halbuki 25ime bastım ve bu tamamen bala göte oldu. Aralarda kendi isteğimle, bilinçli olarak yaptığım şeyler olmadı değil, onlar da ömrümü doktor onayıyla 45e düşürdü. Yani şuan buraya yazmadığım ama her gece şikayet ettiğim şeyler hayatıma…

Ne anlatacağımı bilmediğim, tamamen klavyeye ve fondaki müziklere güvenerek yazmaya giriştiğim bir blog yazısına daha hoşgeldiniz. Hoşgeldin Tahsin. Gerçekten hoş mu geldim emin değilim o konuda, birtakım cevaplar hala arıyorum o günden bu yana. Bulamayışımın üzerinden çeyrek asır geçmiş ben farkında olmadan. Okul bitir, üniversite kazan, onu da bitir, meslek sahibi ol, aşık ol, evlen, çocuk yap, onu büyüt gibi toplumsal sıralamanın mevcut olduğu düzendeki (ne saçmalıcam şuan ben de çok merak ediyorum) 25. yılımı 14 gün evvel doldurdum. Sıralamanın henüz başındayken yaşadığım kafa karışıklıklarından ötürü okulu bitirmeden meslek edindim, sonra 2 yıllık üniversite tutturup onu da 6 yılda bitirdim, aşık oldum, şimdi yine meslek edinmeye çalışıyorum. Bu sıralamayı saçma sapan yaşayarak boykot ediyorum demek isterdim ama boykot edebilmem için bunu bilinçli yapmam gerekirdi, halbuki 25ime bastım ve bu tamamen bala göte oldu. Aralarda kendi isteğimle, bilinçli olarak yaptığım şeyler olmadı değil, onlar da ömrümü doktor onayıyla 45e düşürdü. Yani şuan buraya yazmadığım ama her gece şikayet ettiğim şeyler hayatıma müdahale etmese (kaza bela hariç tabi de) 45i göremeyeceğimi söylemişti doktor 18 yaşımda. Her neyse, bu kadar kafa karışıklığı herkese yeter, özümüze dönelim. *** Buraya yeni yaşıma nasıl girdiğimi, ne hissettiğimi, ne geçirdiğimi ve ne beklediğimi yazmaya geldim, başta onun için gelmediysem de artık bu yolda devam edeyim. İlginç güzellikler görmeye başladım, her geçen yıl, başlarda saçma bulduğum şu doğum günü mevzuları daha anlamlı bir hal almaya başladı. Sanırım memnun mutsuzluğumdan huzursuz mutluluğa, hissiz puştluktan duygusal ergenliğe geçiş yapıyor olmamın

okumaya devam et »

Gece yarısını biraz geçiyordu telefonu çaldı Karamsar’ın. Hiç ihtimal vermediği bir şey için hiç ihtimal vermediği biri arıyordu o saatte. Aziz’den kaçmıştı, Gece’ydi telefondaki. “ Abi! Müsait misin? ” dedi, Karamsar henüz olayı anlayamadan “ Nolur müsait ol ”a karşı gelemedi, “ Eyvallah ” dedi, olası ihtimalleri düşünüp onlara çözüm üreterek telefonun çalmasını bekliyordu tekrar. Telefon epey çalmadı. Ev dar gelmeye başladı bir an, çözüm üretemediği ihtimaller vardı. O ihtimaller dört duvarla birleşip Karamsar’dan güçlü olmuşlardı, sokağı arkasına almaya karar verdi. Çıkıp parkta beklemeye başladı. Uzun LM’sinden çıkarıp 1 tane dudaklarına götürdü, sigara yanmaya çalışırken Gece’nin bağırışları geldi parka bir anda, arkasından da Gece; “ Allah hepinizin belasını versin lan! Hepinizin lan istisnasız hepinizin lan! ”. O ana kadar tek damla yaş akmamış o gözden nehirler akmaya başladı Karamsar’la Gece kucaklaştığında. Bağırışların, gözyaşlarının arasından “ Abi! Abi öldürdüler beni! ”yi duydu Karamsar. İlk defa böyleydi Gece, ilk defa bağırıyordu bu kadar, ilk defa ağlıyordu bu kadar rahat. Ağlayamaz, hıçkırık tutar,…

Gece yarısını biraz geçiyordu telefonu çaldı Karamsar’ın. Hiç ihtimal vermediği bir şey için hiç ihtimal vermediği biri arıyordu o saatte. Aziz’den kaçmıştı, Gece’ydi telefondaki. “ Abi! Müsait misin? ” dedi, Karamsar henüz olayı anlayamadan “ Nolur müsait ol ”a karşı gelemedi, “ Eyvallah ” dedi, olası ihtimalleri düşünüp onlara çözüm üreterek telefonun çalmasını bekliyordu tekrar. Telefon epey çalmadı. Ev dar gelmeye başladı bir an, çözüm üretemediği ihtimaller vardı. O ihtimaller dört duvarla birleşip Karamsar’dan güçlü olmuşlardı, sokağı arkasına almaya karar verdi. Çıkıp parkta beklemeye başladı. Uzun LM’sinden çıkarıp 1 tane dudaklarına götürdü, sigara yanmaya çalışırken Gece’nin bağırışları geldi parka bir anda, arkasından da Gece; “ Allah hepinizin belasını versin lan! Hepinizin lan istisnasız hepinizin lan! ”. O ana kadar tek damla yaş akmamış o gözden nehirler akmaya başladı Karamsar’la Gece kucaklaştığında. Bağırışların, gözyaşlarının arasından “ Abi! Abi öldürdüler beni! ”yi duydu Karamsar. İlk defa böyleydi Gece, ilk defa bağırıyordu bu kadar, ilk defa ağlıyordu bu kadar rahat. Ağlayamaz, hıçkırık tutar, nefesini keser, bayılır, gözünü hastahanede açar ama ağlayamaz Gece. O gün ağladı. Ağlanmamış hüzünlerin birikimi Gece’den gözyaşları doğurdu. Ağlayın, imkanınız varken ağlayın. Sustukça, ihtiyacınız olduğunda ağlayamazsınız, içinizde kalır. Fırsatınız varken ağlayın. Saat gece yarısını arkasında bırakalı çok olmuştu ve bu vakitte buralarda ( biri ağlayan) iki erkeğin sarılmasına gerçekten bir büyük açılırdı. Bu park böyle samimi sarılmalara aşina değil, kediler bile yalnız Karamsar’a gelir bu parkta. Durum, bu iki yalnıza kendini belli edene kadar sarılma faslı devam etti. Uzun LM’nin

okumaya devam et »

Birkaç yazı evvel başlık bulamadığım yazıları bir çatı altında seri halinde toplamak için başlık önerisi istemiştim, öneri istiyor olmama rağmen kendi bildiğimi yaparım, huyum kurusun. Epeydir uğramak istesem de uğrayamıyordum blogun yönetim paneline. 1 ayı geçmiş son yazıyı yazalı, halbuki kendimle anlaşmam vardı, ayda en az 3 yazı yazacaktım bloga. Bu sefer durumlar iyi. Bloga uğramayışımın, asosyalliğin dibine vuruşumun, alkolü ve zihnimi boşa meşgul edecek her şeyi siktir edişimin tek sebebi yaz okuluydu. Yazılı ya da sözlü kural koymamıştım kendime " şunlardan uzak dur! " diye ama zamanla kendi kendine bir kural haline geldi bu durum. 5 yıldır 9 Eylül Üniversitesi Elektronik Haberleşme (2 yıllık) bölümünü bitirmeye uğraşıyorum. Kendi gerizekalılığımdan ve birkaç çevre etkenden ötürü uzadıkça uzuyordu. Evde, ofiste ve en önemlisi kendi içimde büyük sorun teşkil etmeye başladı artık bu durum. 2 dersim kalmıştı. Evet, biri matematik, diğeri de mesleki ders analog elektronik. Yıl içerisinde gösterdiğim çabanın 2 katının 3 fazlasının kübü kadar gayret gösterip matematikten DD ile, analog…

Birkaç yazı evvel başlık bulamadığım yazıları bir çatı altında seri halinde toplamak için başlık önerisi istemiştim, öneri istiyor olmama rağmen kendi bildiğimi yaparım, huyum kurusun. Epeydir uğramak istesem de uğrayamıyordum blogun yönetim paneline. 1 ayı geçmiş son yazıyı yazalı, halbuki kendimle anlaşmam vardı, ayda en az 3 yazı yazacaktım bloga. Bu sefer durumlar iyi. Bloga uğramayışımın, asosyalliğin dibine vuruşumun, alkolü ve zihnimi boşa meşgul edecek her şeyi siktir edişimin tek sebebi yaz okuluydu. Yazılı ya da sözlü kural koymamıştım kendime " şunlardan uzak dur! " diye ama zamanla kendi kendine bir kural haline geldi bu durum. 5 yıldır 9 Eylül Üniversitesi Elektronik Haberleşme (2 yıllık) bölümünü bitirmeye uğraşıyorum. Kendi gerizekalılığımdan ve birkaç çevre etkenden ötürü uzadıkça uzuyordu. Evde, ofiste ve en önemlisi kendi içimde büyük sorun teşkil etmeye başladı artık bu durum. 2 dersim kalmıştı. Evet, biri matematik, diğeri de mesleki ders analog elektronik. Yıl içerisinde gösterdiğim çabanın 2 katının 3 fazlasının kübü kadar gayret gösterip matematikten DD ile, analog elektronikten BA ile geçmeyi başardım. Geriye 5 yıldır " lan tamam bu sene yaparız amk " diye diye ertelediğim 30 günlük bi' staj kaldı. Onu da yapıp staj dosyasını teslim edince " üniversite mezunuyum " demek dışında pek de bi numarası olmayan kağıt parçasını almaya hak kazanıcam. " ..ee okul n'oldu? " sorusunu aldığımda " dersleri verdim, staj kaldı, sonra mezunum " diyorum, " mezunum " kelimesi ağzımdan çıkınca tüylerim ürperiyor, gözlerim kararıyor. Bünye alışık değil tabi. Bir de mezuniyet

okumaya devam et »

Bu sefer konusuz geldim, yani aslında konu olarak "iç döküntüsü" denilebilir ama, belirli bir şey yok yani, safi rahatlamak amaçlı geldim. Yazınca rahatlıyorum biraz, napayım. *** 10 gündür aktif olduğum tüm mecralardan uzak kaldım, kalmam gerektiğini düşündüğümden değil, bir şeyler yazıp çizmek içimden gelmediğinden. Ben, kardeşimi kaybettim. Geçen salı, intihar. Çocukluk arkadaşımdı benim, 1 yaş küçüktü benden. Çocukluğu sokakta geçmiş biri için o yaşta edindiği arkadaşı kardeşi bilir, kardeşi beller. 4 çocuktuk mahallede biz. Aynı sofraya oturur yeri gelir aynı yerde yatardık. Büyüdük, aynı okula gittik. Büyüdük aynı liseye gittik. Büyüdük, aynı sigarayı içtik. Büyüdük, aynı birayı içtik. Büyüdük, aynı dertten içtik. Sonra o çok büyüdü, içti. Ben o kadar büyümedim, korktum, büyüyemedim. Cesaretim yoktu onun kadar, büyüyemedim. Sonra bi' sabah bi mesaj okudum... Ağlayamıyorum ben, ağlayamıyor oluşum ilk defa bu kadar canımı yaktı. Belki böyle bağıra çağıra vura kıra hıçkıra hıçkıra gerçek bir cesur gibi ağlasam çabuk atardım içimden, ama öyle olmadı. 50 kilo 1,70 adamı bir tabutun içine…

Bu sefer konusuz geldim, yani aslında konu olarak "iç döküntüsü" denilebilir ama, belirli bir şey yok yani, safi rahatlamak amaçlı geldim. Yazınca rahatlıyorum biraz, napayım. *** 10 gündür aktif olduğum tüm mecralardan uzak kaldım, kalmam gerektiğini düşündüğümden değil, bir şeyler yazıp çizmek içimden gelmediğinden. Ben, kardeşimi kaybettim. Geçen salı, intihar. Çocukluk arkadaşımdı benim, 1 yaş küçüktü benden. Çocukluğu sokakta geçmiş biri için o yaşta edindiği arkadaşı kardeşi bilir, kardeşi beller. 4 çocuktuk mahallede biz. Aynı sofraya oturur yeri gelir aynı yerde yatardık. Büyüdük, aynı okula gittik. Büyüdük aynı liseye gittik. Büyüdük, aynı sigarayı içtik. Büyüdük, aynı birayı içtik. Büyüdük, aynı dertten içtik. Sonra o çok büyüdü, içti. Ben o kadar büyümedim, korktum, büyüyemedim. Cesaretim yoktu onun kadar, büyüyemedim. Sonra bi' sabah bi mesaj okudum... Ağlayamıyorum ben, ağlayamıyor oluşum ilk defa bu kadar canımı yaktı. Belki böyle bağıra çağıra vura kıra hıçkıra hıçkıra gerçek bir cesur gibi ağlasam çabuk atardım içimden, ama öyle olmadı. 50 kilo 1,70 adamı bir tabutun içine koymuşlar. 22 yaşında bir adama mezar kazmışlar. Salça ekmek yemiş, mahalle teyzesinin elinden poşetleri kapıp taşımış çocuğun elinde barut kokusu bulmuşlar. Askere giderken arkasından "en büyük asker bizim asker" diye bağırmamız gereken çocuğun arkasından Fatiha okuttular bize. Kimi zaman ailemden kaçıp sığındığım adamın tabutunu taşıdım. Toprağa ben koymadım ama. Koyamadım, elim gitmedi. Diyemedim "kardeşim bundan sonra burdasın, bu beyaz çarşafın dışına çıkmak yok, bu tahtaları aşmak yok, bu topraktan taşmak yok, buradasın, tek başınasın. Yağmur yağacak, en çok sen ıslanacaksın,

okumaya devam et »

Hikayeden de olsa 1 günlük öldürün beni. Buna gücü yeten birileri olmalı, 1 günlük ölmeliyim. Son kez gördüğümde onu son kez gördüğümü bilmiyordum, haksızlık bu. Her şeyi yoluna soktuğunu, her şeyin düzeleceğini söylediğinde ondan duyduğum son cümlelerin olduğunu bilmiyordum. Bir daha bir cümle kuramayacak. Bir fotoğrafımız daha olmayacak. Bir bira daha içemeyeceğiz. Parka sigara izmaritleri bırakamayacağız bir daha, tekrarlanmayacak bu. Sokakları birlikte tavaf edemeyeceğiz. Bağıra çağıra küfredemeyeceğiz bir daha. Bir daha siktir edemeyecek, bana siktir ettiremeyecek. Tokuşturduğumuz son bira şişesinin depozitosu kimin umudu oldu bilmiyorum, 1 günlük ölüp son kez gördüğümü bile bile sarılmak isterdim, bu benim umudum. Buna gücü yetecek biri olmalı. Öksürmekten içemediğimiz yarım sigaralarla dolduramayacağız o bankların önünü. Bir daha yumruk atamayacak karnıma, bir yumruk daha savuramayacağım çenesine. Kan çıkardığımız kavgalarda göz göze gelip yumuşayamayacağız bir daha. Sormadan derdimi anlayamayacak bir daha. 4 kişiyken bir ölümle 3 kalamadık, giderken 22 yılımızı birden aldı. 4 çocuğu sığdırdı bir kefene, elinde salçalı ekmekleriyle 4 çocuğu sığdırdı bir kurşuna. Giderken…

Hikayeden de olsa 1 günlük öldürün beni. Buna gücü yeten birileri olmalı, 1 günlük ölmeliyim. Son kez gördüğümde onu son kez gördüğümü bilmiyordum, haksızlık bu. Her şeyi yoluna soktuğunu, her şeyin düzeleceğini söylediğinde ondan duyduğum son cümlelerin olduğunu bilmiyordum. Bir daha bir cümle kuramayacak. Bir fotoğrafımız daha olmayacak. Bir bira daha içemeyeceğiz. Parka sigara izmaritleri bırakamayacağız bir daha, tekrarlanmayacak bu. Sokakları birlikte tavaf edemeyeceğiz. Bağıra çağıra küfredemeyeceğiz bir daha. Bir daha siktir edemeyecek, bana siktir ettiremeyecek. Tokuşturduğumuz son bira şişesinin depozitosu kimin umudu oldu bilmiyorum, 1 günlük ölüp son kez gördüğümü bile bile sarılmak isterdim, bu benim umudum. Buna gücü yetecek biri olmalı. Öksürmekten içemediğimiz yarım sigaralarla dolduramayacağız o bankların önünü. Bir daha yumruk atamayacak karnıma, bir yumruk daha savuramayacağım çenesine. Kan çıkardığımız kavgalarda göz göze gelip yumuşayamayacağız bir daha. Sormadan derdimi anlayamayacak bir daha. 4 kişiyken bir ölümle 3 kalamadık, giderken 22 yılımızı birden aldı. 4 çocuğu sığdırdı bir kefene, elinde salçalı ekmekleriyle 4 çocuğu sığdırdı bir kurşuna. Giderken belki bilmiyordu yanında 3 çocuğu daha götürdüğünü. Binmesi gereken rakı masası kurulu bir balıkçı teknesiyken yakıştıramadık 4 kolluya. Bir günlük öldürün beni. Son biramız olduğunu bile bile son biralarımızı tokuşturalım, son sigaralarımızı yakalım, son küfürlerimizi edelim, son masamızı kuralım, küllüğe son sigarasını basarken "eyvallah kardeşim" desin, fazla hırpalanmadan da kapatalım bu defteri. Huzur içinde uyu kardeşim, birgün buluşmak üzere.

okumaya devam et »