Tişörtü giydim, mutfağa gittim, bi' su koydum ocağa, bi' müddet koridorda halının üstünde yattım yüzüstü, su kaynamış, kahve yaptım, balığı besledim, yazı hazırlamak için spotify listesi de hazırladım gel gelelim yine kaçamadım blog yazmaktan. Artık bu gece bir blog yazısı yazmam lazımdı, ani alınmış bi' karar, öncesinde bir planlama yok tabi yine buraya spontane gelişler bunlar. Ne yazacağıma dair de çok bir fikrim olmamasına rağmen açmış bulundum paneli, yapacak bir şey yok, en başından anlaşmamız buydu; ben saçmalıcam, siz "ne anlatıyo bu amk malı" diceksiniz, hadi bikaçınız da yorum bırakır, tamam. Tasarımı bahane ettim uzunca bir süre, yeni tasarımla birlikte yazarım yeni yazıyı dedim de tasarımın bitmiş olmasına rağmen blogdaki son yazı 6 ay evvel anasını satayım. Yazasım var ama ne anlatacağımı da bilemiyorum, bu 6 ayda ne yaptığımdan başlayalım hem belki yazı da bi başlık bulur kendine amk. *** Belirsizliklerden kurtulmakla geçti ilk 2 ay. İnsanın kendisine yapacağı en büyük kötülükler sıralı tam liste: BELİRSİZLİK, İÇE ATMAK, "HAYIR" DİYEMEMEK.…
Son yazılar
Kapıyı açmam uzun sürdü biraz, kendimi bile ağırlayacak mecalim yok. Yorgunum, sarhoşum, uykum da var epey. Çok kalmam umarım. Hoş, kalmasam da gidecek çok da bir yerim yok ya, neyse. Yine niye geldim acaba? Çok sıkıcı bir gece, muhabbetim de daha şimdiden baydı. Gece bitse de gitsem artık. Bu sefer ne anlatacağım çok merak ediyorum, yine hangi derdimle bayacağım kendimi kim bilir. Ortalık da fazla dağınık, rahat da edemedim ama toparlamaya da halim yok. Anksiyeteleri rafına dizmeye eriniyorum, dizsem de çok farketmiyor, güven duygularını da yeni dizmiştim dolaba, gökyüzü takıldı herhalde yere düşmüş hepsi, paramparça. İlaç saatim de geçti, doktor “ günde 5 öğün özgüven alman lazım ” demişti, biteli 10 gün oldu, kendime gelmesem bittiğinden haberim bile olmayacak. Bitane kalmış olması lazım aslında lan, o da kim bilir hangi kaygının altında kaldı ya, sabaha kadar ara ki bulasın. Kendime de mi gelmeseydim acaba, şuraya bak ortalık can kırıklarından geçilmiyor amınakoyayım. Hissizliğin de kapağı kapanmıyor artık yer kalmadı, nereye sığdırayım…
Ne anlatacağımı bilmediğim, tamamen klavyeye ve fondaki müziklere güvenerek yazmaya giriştiğim bir blog yazısına daha hoşgeldiniz. Hoşgeldin Tahsin. Gerçekten hoş mu geldim emin değilim o konuda, birtakım cevaplar hala arıyorum o günden bu yana. Bulamayışımın üzerinden çeyrek asır geçmiş ben farkında olmadan. Okul bitir, üniversite kazan, onu da bitir, meslek sahibi ol, aşık ol, evlen, çocuk yap, onu büyüt gibi toplumsal sıralamanın mevcut olduğu düzendeki (ne saçmalıcam şuan ben de çok merak ediyorum) 25. yılımı 14 gün evvel doldurdum. Sıralamanın henüz başındayken yaşadığım kafa karışıklıklarından ötürü okulu bitirmeden meslek edindim, sonra 2 yıllık üniversite tutturup onu da 6 yılda bitirdim, aşık oldum, şimdi yine meslek edinmeye çalışıyorum. Bu sıralamayı saçma sapan yaşayarak boykot ediyorum demek isterdim ama boykot edebilmem için bunu bilinçli yapmam gerekirdi, halbuki 25ime bastım ve bu tamamen bala göte oldu. Aralarda kendi isteğimle, bilinçli olarak yaptığım şeyler olmadı değil, onlar da ömrümü doktor onayıyla 45e düşürdü. Yani şuan buraya yazmadığım ama her gece şikayet ettiğim şeyler hayatıma…
Bu blogu açalı 2 yıl olmuş ve bunu facebook'un hatırlatmasıyla farkediyorum, bloga olan über ilgim gözlerimi yaşartıyor zaman zaman ki birinci yaş yazısı olmayan bir bloga ikinci yılı için yazı hazırlıyorum, lan olm Tahsin ya... 2 sene evvel bugün kurtarmışım bu siteyi Megacıların elinden. Dönen geyikler o sıralarda her ne kadar canımı sıktıysa da zaman zaman gülümsememe sebep olmuyor değil. O güne kısaca gözatmak isteyen olursa şöyle buyursun . Mevzu eskidiğine göre rahatlıkla söyleyebilirim; turşucuların elinden kurtardım bu siteyi. Temeli sağlam bir hikaye üzerine kurdum bu blogu, risk aldım, her köşesini özenerek hazırladım, yeri geldi sinir oldum, küfrettim, yeri geldi ağlama duvarım oldu, ah bir de yeri gelseydi de mutluluğumu yazsaydım şuraya iki satır da olmadı amınakoyayım, sağlık olsun. Peki ben buraya nasıl geldim? 2008 2009 yıllarında başladım blog yazmaya. Ergen bir blog yazarının yazabileceği kadar saçmaladım o dönemde. Lise dönemiydi, maddi durumum sitenin hostunu/domainini karşılayamadığından ilk blogum maksimum 1 yıl dayanabildi. Sonrasında blog ve diğer sitelerden edindiğim sanal dostlarımdan…
Uzun süredir yazı yaz(a)mamaktan yazıya nasıl giriş yapacağımı unutmuşum, benim buralara daha sık uğramam lazım ya. Neyse o konuyu sonra çözeriz. Yabancı ve fantastik filmleri ilgi çekici bulamasam da yakın zaman içerisinde 3 defa önerilmiş olan filmi direnerek izlemeyip en sonunda sorduğum " izlediğin en iyi film hangisi? " sorusunun üstüne de bu " Suyun Sesi " cevabını alınca kendimce demiştim; " izlenecek ". Suyun Sesi Film ilk olarak 2017 yılında 74. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde, yılın sonlarına doğru da ABD ve diğer ülkelerde de gösterime girmiş. İsmiyle alakalı takıldığım bazı şeyler olsa da ( shape, şekil, ses n'alaka amk ? ) sorgulamayı bırakıp gece yarısı izlemeye başladım. Fantastik filmlere karşı ön yargım olmasına rağmen dramatik de bir film olduğunu düşünüp ön yargımı kırmaya çalıştım ki öyle de oldu. Hikaye olarak da işleyiş olarak da etkileyici bir filmdi. 1960'lı yıllarda Soğuk Savaş döneminde Baltimore'da geçiyor. Hükümetin gizli laboratuvarında çalışan konuşma engelli bir temizlikçi kadın ve yakalanıp incelenmek üzere laboratuvara getirilmiş…
Yazının başlığına henüz karar veremedim. Muhtemelen yazı bittiğinde atarım başlığı, o yüzden hiç bozmadan devam edeyim. Uzun zamandır blogu boşlamamın sebebi (yaklaşık 1 yıldır) yeni tasarım yapmaya çalışmamdı. Bir önceki temam (Newspaper teması) sitenin ihtiyaçlarını gayet iyi karşılıyordu fakat dışarıya fazla bağımlıydı. Birden fazla eklentiye bağlı oluşu canımı sıkıyordu. Lisansı bir arkadaşımla ortak aldığımızdan tema düzenini oturtan eklentiye sadece birimizin giriş yapması gerekiyordu, giriş yapamayanın da "Yeni Yazı Ekle" ekranında sürekli bu eklentiden uyarılar beliriyordu. Ben de dışarıya bağımlı olmayı pek sevmediğimden ve artık kendi tasarımımı kullanmak istememden ötürü şuan gördüğünüz tasarımı bitirene kadar bu bloga tanıtımlar hariç tek bir içerik girmeyeceğime dair kural koydum kendime (hoş, dayanamayıp bozdum bir defaya mahsus) . Dileyen twite gitmek için buraya tıklayabilir. Yaklaşık 1 yıl evvel başladığım tasarım bu değildi. Tasarımı şu anki hale getirene kadar 6 7 versiyon eskittim. Web tasarımı için çizim yapmayı beceremediğimden direkt olarak modülleri istediğim tarzda kodlamaya giriştim. Aklına farklı bir stil geldiğinde Photoshop açıp nasıl durduğunu çizim…





